Mag ik mezelf gelukkig prijzen dat ik opnieuw kan dromen? Mag ik mezelf gelukkig prijzen desondanks het niet aangenaam dromen is? Waar jaloezie de overmacht in handen krijgt?
Laat het verleden, het verleden zijn. Zoek heden niet naar de antwoorden die je toch niet gegeven kunnen worden. Jij en ik zijn bagage: overtollig gewicht. Een brandplek die toch verdwijnt.
Mijn agenda voor vandaag was leeg. Mijn hoofd bij momenten ook. FIJN
Uit mijn ‘zwart boekje’,
Je vraagt me te schrijven. Awel, ik zal schrijven. Over mijn twijfels, mijn gedachten en mijn gevoelens.
We zijn vandaag 3/07/2010. Ons verhaal is al meer dan een week gedaan en jouw gevoel voor mij ook. Dat kon ik vandaag aan de levende lijven ondervinden.
Ik smacht naar liefde, naar affectie, naar gerespecteerd worden, naar een simpele kus. Naar warmte en een thuis. Maar niets van al heb ik. Ik ben eenzaam in mijn hart, hoofd en in mijn gedachten.
Ik kan me het moment waarop alles verkeerd is beginnen lopen niet meer herinneren. Was het einde met Britt het begin van alles of gewoon de druppel die mijn hypocriet en eenzaam bestaan blootlegde?
Waarom kan ik niet naïef meer zijn? Waarom zie ik de grijze zone niet die jij en alle anderen rondom me wel zien? Misschien omdat ik verplicht werd om te snel op te groeien? Misschien omdat ik mezelf in een leugen van maskers heb gewikkeld, waar ik nu niet meer uitgeraak. Ook al zou ik dat zo graag willen.
Ik ween zonder verklaarbare reden. Moe en zo op.
….
Ik smachtte daarstraks zo naar je armen, een teken van liefde. De persoon waar jij ooit ‘verliefd’ op bleek te zijn, die persoon ben ik niet. Zeg niet dat je me kent, zeg niet dat je snapt, zeg ook niet dat je van houdt.
….
Ik probeer me elke dag opnieuw te bewijzen en wijs te maken dat ik die persoon uit het verleden niet meer ben. Dat ik beter ben dan een ordinaire hoer. En toch blijf ik die simpele hoer die niet verder komt in het leven dan dat.
Ik heb zoveel mensen pijn gedaan. En toch blijf ik ermee wegkomen. Omdat ze me heel graag hebben gezien? Of net omdat ze me niet graag genoeg zien?
…
De reden waarom ik vaak zo stil en afwezig ben, is om mezelf en de mensen te beschermen van mijn negatieve en kwetsende gedachten. Vergis je niet: vaak kwetsender voor mezelf dan voor jou. Zo ook al die vragen in mijn hoofd die ik nooit zal durven stellen. Uit schrik om het antwoord te horen.
….
Ook al wist ik het, ook al had het verleden mij dit reeds geleerd, toch deed haar antwoord me pijn. “Ik ben niet meer verliefd.” Verliefdheid, een chemische reactie die veel kan maken en kan kraken en toch oh zo vergankelijk is. Ze mist me niet. Logisch: mijn gedrag is nu ook niet echt als onmisbaar te beschrijven.
Afscheid doet me niet goed, maar is op dit moment wel het beste.
Het lijkt een eeuwigheid sinds ik hier nog iets schreef. Veel gedachten en emoties, weinig zin of fut om het te uiten. “Je moet leren praten Ellen. Over je gevoelens en emoties. Ook al vind jijzelf dat onbelangrijk of oninteressant, voor een ander kan het wel boeiend zijn.” Dat verwijt kreeg ik vandeweek naar mijn hoofd gesmeten. Ook al was het ongetwijfeld niet als verwijt bedoeld, toch nam ik het zo op.
Mijn nieuwe muze is niet meer. Bewust voor een einde gekozen. Ik was niet goed voor haar, niet in mijn emoties en zeker niet in mijn uitingen. Ze verdient beter. Toch blijft ze ergens bij mij.
Een zwart klein boekje, dat gaf ze me gisterenavond. “Schrijf, schrijf al je negatieve of positieve gedachten op maar schrijf vooral. Het heeft mij in donkere periodes geholpen, misschien helpt het jou ook wel.” Ik heb er nog niet in geschreven. Weet niet bij welk hoofdstuk in mijn leven te beginnen. Bij de leuke ongedwongen Ellen of bij de opgefokte eersteklas klootzak Ellen.
De zomer is begonnen en toch ben ik nog steeds een tikkende tijdbom. Ik kan niet slapen omdat de bergen werk die ik nog moet verzetten, nog steeds mijn hoofd onrustig maken.
Sinds twee weken heb ik me in een nieuwe relatie gestort. Een nieuw hoofdstuk aan mijn verhaal, een nieuw begin. Hoe raar het ook mag klinken voor de meesten -want relaties blijken in het begin toch altijd rozengeur en maneschijn te zijn- toch zit mijn hoofd en hart vol met twijfels.
Kleine irritaties, wederzijds onbegrip en slechte communicatie bij momenten lijken ons nu al parten te spelen. En ook is dat waarschijnlijk te wijten aan het feit dat we elkaar nog niet kennen, toch maakt het me bang.
Ik ben niet gemakkelijk en mijn nieuwe madam is dat zeker ook niet. Uiteraard trekt dat me zeker aan in haar want voor iets gemakkelijk ga ik nooit. En toch is het vermoeiend: vermoeiend voor mijn hart en voor mijn hoofd. Schrik om iets nieuws te beginnen, zo snel met iemand die ik eigenlijk nauwelijks tot niet ken.
Ik weet niet wat de toekomst me gaat brengen, of zij mij toekomst kan bieden. En toch waag ik de kans.
Sfeerbeeld
De Wapper herbergt een sobere geschiedenis, maar vandaag is het plein een bruisende plek waar toeristen en Antwerpenaren rust vinden. Mevrouw Dupont van het gelijknamige kanthuis heeft zo haar eigen band met het plein.
Bij het doorbladeren van mijn blog las ik net dat ik mezelf beloofde om aan mezelf te werken. Nu bemerk ik, tot mijn eigen ontgoocheling, dat het ‘werkproces’ nog steeds niet in gang is gezet.
Gisterenavond weer compleet onderuit gegaan, compleet ineengestort. Ook al probeerde ik het zo veel mogelijk te verbergen, toch kon het niet aan het oog van mijn gezelschap ontsnappen.
Uiteraard voelde ik me bij het wederzien vandaag enorm beschaamd en klein. Medelijden is wat ik vandaag voelde en bezorgdheid. Ook al vraag ik dat helemaal niet en wil ik dat eigenlijk ook niet. Dus dat was weer een reden meer om me beschaamd over te voelen.
Ik wijtte het aan te weinig slaap en drank. Ik denk niet dat ze geloofden. Ergens zal dat zeker een factor zijn, maar dat werkproces van weleer ligt hoofdzakelijk aan de basis.
Ik stel bewust dat proces nog enkele maanden uit: het is met mijn werk en school absoluut niet de moment om daar bij stil te staan. De zomer biedt mij hopelijk net iets meer moed maar vooral meer tijd om daar eindelijk aan te beginnen…
Nog 4 dagen en de 3 maand zijn volbracht. Drie maand zonder vrouwen, ook al moet ik eerlijk zijn dat ik vorige week en vandaag heb gezondigd. En mijn brein alle dagen zondigt. Het begint zijn tol te eisen.
De liefde ik bezit dooft spijtig genoeg niet uit: ze verplaatst zich gewoon. De liefde die ik voor mezelf absoluut niet kan opbrengen, moet zich op één of andere, weliswaar foute, manier uiten. Spijtige zaak, niet?
Waar is die zelfzekere, complexloze Ellen van vroeger? Ik mis haar op één of andere manier wel. Ook al hield ik toen ook niet van de persoon die ik was. Maar stond daar wel niet zo hard bij stil als ik dat nu wel doe.
Iemand zei me: “Ellen, hoe kan je iemand graag zien, als je jezelf niet graag ziet?” Een bijkomstig punt, dacht ik. Een overbrugbaar punt… En toch is het niet zo bijkomstig of overbrugbaar als dat ik mezelf probeer wijs te maken. Ik hoop echt op betere tijden, ik toost op betere tijden…
Ook al ben ik niet in een nuchtere toestand op dit moment, toch besef ik des te meer hoe fout het allemaal was en is. Die ongedwongen tijd, die doet me mijmeren naar een tijd die niet beter was dan de tijd die nu is aangebroken.
“Ik wil iemand die weet wat ze wil, die niet bang is om haar gevoelens te tonen, die verstandig is, zelfstandig, die iets wil bereiken in haar leven, die mooi is en aantrekkelijk.. Bestaat zoiets, denk je?”
Ben duidelijk niet de enige die meer verwacht dan enkel oppervlakkigheid. Toch raar dat op momenten dat het me allemaal niet meer boeit, de vrouwen zich als een bijeenraapsel van interessante objecten neergooien voor mijn voeten. En toch, kan het me nog steeds niet bekoren.
Een aantal weken geleden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik te oud ben. Te oud voor dat wereldje en te oud voor die oppervlakkige mentaliteit. Het is wel niet dat ik mij daar vroeger niet aan stoorde, maar seks bood mij altijd een veilige, nietszeggende uitkomst. Zelfs dat kan me nu niet meer bekoren.
Ik vroeg gisteren mijn ex en haar vriendin of ik ooit nog iemand ‘juist’ zou tegenkomen. Of er ooit iemand aan mijn -schijnbaar te hoge standaarden- zou kunnen voldoen? Zij zeiden: “Zodra jij jezelf graag ziet, dan ga jij je daar terug voor kunnen openstellen.” easier said than done.
Niemand kan ontkennen dat liefde iets vreemd is. Normen en waarden die je normaal gezien hoog in het vaandel draagt, verdwijnen alsof ze nooit hebben bestaan. Aanpassing, conditionering, bewustwording.
Liefde is een drug, letterlijk dan. Vergelijk het met cocaïne: een gevoel van onsterfelijkheid dat je onbewust afhankelijk maakt. Een gevaarlijke liaison die je zuigt in een neerwaartse spiraal waar ooit weliswaar toch een eind aan komt.
Normen en waarden: hoe graag kan je iemand zien? Hoe ver kan je tot overgave gaan voor een ander? Hoe ver laat je iemand anders je verneuken tot eigenwaarde een nietszeggend begrip wordt? Wat zijn die waarden en normen dan nog waard?
Die verraderlijke liefde..
