VOX POP

Uit onderzoek is gebleken dat studenten te weinig kennen van computerprogramma’s zoals Microsoft Office. Toch zijn net deze programma’s essentieel voor het verdere beroepsleven. MSN, Facebook en Netlog kennen ze allemaal, maar zijn ze voor de rest nu echt zo onwetend?

De apathie van de maatschappij

Wat gisteren als een normale werkdag begon, is uitgedraaid op de meest waanzinnige 10 minuten uit mijn leven. Het begon allemaal nochtans heel normaal: mijn 2 uur voorbereiding verliep normaal en om 11 uur deed ik de deur open om mijn eerste ‘klanten’ te verwelkomen: luidruchtig en compleet geïntoxiceerd door drank en drugs.

Een anderhalf uur later had ik nog steeds de ‘eer’ om hun van drank te voorzien en duidelijk ook van entertainment. Na enkele opmerkingen over hun luidruchtigheid door mijn collega die duidelijk geen effect op hun had, sprak ik 1 van hen aan met als gevolg dat de glazen, vuistslagen en barkrukken in het rond vlogen.

Nog nooit heb ik zo’n schrik gehad: een dolgedraaide drugsaap die me kapot wou maken. Ik ben letterlijk moeten gaan lopen voor mijn leven. Maar weet je wat het ergste is? Niet die vuistslagen tegen mijn hoofd, niet die barkruk tegen mijn hoofd, niet de schrik van mijn leven, maar wel de apathie van de mensen.

Ik kan het niet vatten dat een vol café op nog geen twee minuten tijd leegloopt. Dat ‘mensen’ 2 onschuldige meisjes niet verdedigen. Dat ik al wenend naar het plein voor de kathedraal loop met de achtervolger achter me aan en dat de 50 mensen die daar stonden niets doen. Kijken en gapen en voor de rest niets! Gewoonweg niets.

En iedereen vindt dat normaal. Iedereen snapt die reactie van de mensen ook. Voyeurisme en ramptoerist spelen dat is allemaal normaal. Maar de held uithangen en ons beschermen dat zou een brug te ver zijn. Ik kan dat met de beste wil van de wereld niet vatten. Ik snap die apathie niet meer. Ik snap dat egoïsme niet meer.

Zeker niet omdat ik als buitenstaander en als 50kg nietszeggende massa er wel zou tussenkomen mocht ik zoiets zien.

De Wapper

Stilte. Dat valt me op als ik half verkleumd van de koude en ferm tegen mijn zin het plein analyseer. De Wapper, gelegen tussen twee parallelle drukke straten, produceert geen geluid. Beschouw het als een poort maar niet als iets volwaardig.

Vreemd toch. Het Rubenshuis, de Fortisbank en allerlei gezellige snuisterijwinkeltjes kunnen er toch niet voor zorgen dat het plein leeft. Of is dat maar een oppervlakkige indruk? Ik ben er nog niet goed uit.

Misschien ligt het aan de koude en de ijzige wind die over het plein raast. Misschien ligt het aan de toeristische attracties die de gemiddelde Antwerpenaar geen reet boeit. Of heel misschien heeft het plein gewoon niets te vertellen.

Zelfs de fontein brengt geen raad. Desolaat en dood. Geen hoop op beter.

Geen van dezen

“Ellen, je denkt te veel na. Rust en geluk kan je enkel vinden als je in jezelf kijkt. Je demonen onder ogen durft komen en aan jezelf werkt. Kijk naar mij: ik ben veel gelukkiger nu.”

Jij spreekt gemakkelijk. Jij spreekt ongedwongen je geluk uit. Jij voelt je geluk.

“Wat moet ik doen? Waar moet ik beginnen? Hoe moet ik dat doen? Waar heb ik mijn geluk gelaten? Bij jou? Of was dat maar schijn? Vertel me aub waar ik moet beginnen?”

“Op die vragen kan ik je geen antwoord geven. Maar ik weet dat jij, Ellen, ooit echt gelukkig zult worden. Aanvaarding of geen aanvaarding.”

Raad geven als buitenstaanders is simpel. Is hard en eerlijk maar tegelijkertijd heel simpel. Jouw woord is niet onderhevig aan mijn gevoel. Mijn gevoel is ook niet onderhevig aan jouw woord.

“Enkel door diep te gaan, door diep te vallen, leer je jezelf kennen. Enkel zo, kom je uit je dal. Jouw woorden doen me huilen van geluk. Jij bent zo mooi, zo echt. Jij komt er wel.”

Mijn dieptepunt, mijn angsten, mijn gevoelens, geen van dezen zijn de jouwe.

“Begrijp je wat ik je probeer uit te leggen? Begrijp je mijn onsamenhangend bijeenraapsel van gedachten? Snap je wat ik met stilzwijgen je wil zeggen?”

Soms, soms niet. Snap jij mij? Soms, maar soms ook niet.

Detail

De afstand die stilzwijgend teweeg wordt gebracht lijkt bijna onoverbrugbaar. Ook al raakte mijn lichaam het jouwe aan, toch heb ik me nog nooit zover van je gevoeld als toen, als nu. Niet langer op dezelfde golflengte, niet meer het vertrouwen van weleer.

 Vanwege dat klein detail? Dat groots voelde en me volledig overmande, maar uiteindelijk een klein detail in onze relatie betekent? Spijt heb ik nooit: maar als ik besef wat ik had en nu heb, overspoelt een gevoel van wroeging me toch. Ik wil niet dat er iets verandert, dat hebben we elkaar ook beloofd. Toch verandert dat kleine detail alles.

Wandel met me mee..

Jouw stilzwijgen lost alles op. Jouw stilzwijgen lost niets op. Jouw afwezigheid doet mij piekeren. Jouw afwezigheid biedt mij een kans tot rust. Ik weet niet hoe ik me moet gedragen in jouw aanwezigheid. Ik weet niet hoe ik me moet voelen in jouw afwezigheid.

Ik stoot jou af, op elke manier mogelijk. Door mezelf te zijn, door niet mezelf te zijn. Door mijn gevoelens te uiten of ze net dood te zwijgen. Water en vuur dat bij samenkomst dooft. Schrijf. Schrijf je angsten op en zeg ze me niet. Leef zonder masker. Leef zonder grenzen en beleef het moment: jouw moment.

Ik voel mijn eigen lichaam niet meer: mijn eigen lusten en angsten zijn me vreemd. Ik herken mijn reacties niet meer. Ik kan niet anticiperen op mezelf, laat staan op jou. Je vreet aan me. Jij vreet al mijn energie weg. De weinige energie die ik nog bezit, bezit jij. Ik leef met je mee. Ik beleef jou.

Het einde van dit hoofdstuk moet weer afgesloten worden. Aanvaarden en loslaten. Werken. Op elke manier mogelijk: werken. Niet stilstaan. Maar voortgaan. Wil jij nog steeds samen met mij wandelen?

Een herinnering

Net een fijne avond achter de rug: lekker eten, leuke sfeer en aangenaam gezelschap. Meer kan ik op dit moment niet wensen. Ook al waren er een aantal ongemakkelijke momenten, toch gaf het me een voldaan gevoel. Soms mag ik mezelf toch gelukkig prijzen dat ik vrijgezel ben. Kan ongedwongen mijn mening zeggen zonder schrik te moeten hebben voor represailles. Wat ik niet altijd even gemakkelijk kan doen als ik me wel emotioneel gebonden heb tot iemand.

We waren met vijf. Ik en nog twee koppels. Het valt me steeds weer op hoe gemakkelijk jaloezie op te wekken valt. Je hoeft maar een rake of gevoelige vraag stellen en het is daar. Ik stelde hen de vraag: “Als je nog één ding in je leven absoluut wilt doen, wat zou het dan zijn?” De éne antwoordde: “Seks met Angelina Jolie.” waarop haar lief antwoordde: “Seks met vijf mensen tegelijkertijd.”

Ik antwoordde dat ik graag een bepaalde herinnering opnieuw zou mogen beleven. De eerste keer seks met Ellen, mijn grote liefde. Beeld je in: een godverlaten strand in een miezerig weertje maar toch met een aangename temperatuur. Meer hoefde ik op dat moment niet: haar aanwezigheid en de sfeer van ultiem genot. Ze lachtten me uit: niet zozeer vanwege de herinnering, maar wel omdat zij ook Ellen heet.

Waar is de tijd toch naartoe? Dat alles zo ongecompliceerd leek te zijn, geen verantwoordelijkheden of moeilijkheden. Of beeld ik me dit nu maar in en was het toen ook niet allemaal even simpel? Waarschijnlijk wel. Ik verlang zo hard terug naar die tijd. Niet vanwege Ellen, maar vanwege dat gevoel van vrijheid.

Fragmentopname

Een gebeurtenis met een onverwachte uitkomst. Een gevoel dat -hoe raar het ook klinken mag- alles even oversteeg. Me laten meesleuren in een fragmentopname, haar fragmentopname. En ook al zette ik alles op het spel, toch liet ik het toe. Dank U..

Prioriteiten stellen

Waar ik zo naar streefde, heb ik de voorbije dagen kunnen ervaren. Niet stilstaan bij impressies, niet stilstaan bij gedachten, niet stilstaan bij invloeden van buitenaf. Eindelijk rust in mijn hoofd. Hoe ironisch dat ook mag klinken: uiteindelijk waren de voorbije dagen, dagen vol impulsen en impressies.

Ik heb een beslissing voor mezelf gemaakt. Aanvaarding. Dingen zoals ze komen niet bevechten, gewoon aanvaarden. Me neerleggen bij zaken waar ik uiteindelijk toch niets aan kan veranderen, hoe hard ik ook tracht te doen. Het klinkt heel laf en zwak, bedenk ik mezelf dan. Maar toch, het doet verdomd veel deugd.

Mijn trauma’s, negatieve gedachten, verbitterdheid, mijn ongelooflijk gevecht tegen de bierkaai. Dat zijn allemaal zaken die nu primeren. Niet mijn liefdesleven, mijn frustraties of de eeuwigdurende schooldruk die ik elke dag opnieuw ondervind. Werken aan mezelf is prioriteit nummer een nu.

Uit mijn lijf

Geen warmte meer waar ik in schuilen kan.
Enkel nog koude omhult mijn stramme handen.
Er is geen houden meer van.
De vlam blijft altijd branden.
Doch, het boek moet ooit eens dicht.