Zondig!

Nog 4 dagen en de 3 maand zijn volbracht. Drie maand zonder vrouwen, ook al moet ik eerlijk zijn dat ik vorige week en vandaag heb gezondigd. En mijn brein alle dagen zondigt. Het begint zijn tol te eisen.

De liefde ik bezit dooft spijtig genoeg niet uit: ze verplaatst zich gewoon. De liefde die ik voor mezelf absoluut niet kan opbrengen, moet zich op één of andere, weliswaar foute, manier uiten. Spijtige zaak, niet?

Waar is die zelfzekere, complexloze Ellen van vroeger? Ik mis haar op één of andere manier wel. Ook al hield ik toen ook niet van de persoon die ik was. Maar stond daar wel niet zo hard bij stil als ik dat nu wel doe.

Iemand zei me: “Ellen, hoe kan je iemand graag zien, als je jezelf niet graag ziet?” Een bijkomstig punt, dacht ik. Een overbrugbaar punt… En toch is het niet zo bijkomstig of overbrugbaar als dat ik mezelf probeer wijs te maken. Ik hoop echt op betere tijden, ik toost op betere tijden…

Ook al ben ik niet in een nuchtere toestand op dit moment, toch besef ik des te meer hoe fout het allemaal was en is. Die ongedwongen tijd, die doet me mijmeren naar een tijd die niet beter was dan de tijd die nu is aangebroken.