werkproces

Bij het doorbladeren van mijn blog las ik net dat ik mezelf beloofde om aan mezelf te werken. Nu bemerk ik, tot mijn eigen ontgoocheling, dat het ‘werkproces’ nog steeds niet in gang is gezet.

Gisterenavond weer compleet onderuit gegaan, compleet ineengestort. Ook al probeerde ik het zo veel mogelijk te verbergen, toch kon het niet aan het oog van mijn gezelschap ontsnappen.

Uiteraard voelde ik me bij het wederzien vandaag enorm beschaamd en klein. Medelijden is wat ik vandaag voelde en bezorgdheid. Ook al vraag ik dat helemaal niet en wil ik dat eigenlijk ook niet. Dus dat was weer een reden meer om me beschaamd over te voelen.

Ik wijtte het aan te weinig slaap en drank. Ik denk niet dat ze geloofden. Ergens zal dat zeker een factor zijn, maar dat werkproces van weleer ligt hoofdzakelijk aan de basis.

Ik stel bewust dat proces nog enkele maanden uit: het is met mijn werk en school absoluut niet de moment om daar bij stil te staan. De zomer biedt mij hopelijk net iets meer moed maar vooral meer tijd om daar eindelijk aan te beginnen…