Tikkende tijdbom

Het lijkt een eeuwigheid sinds ik hier nog iets schreef. Veel gedachten en emoties, weinig zin of fut om het te uiten. “Je moet leren praten Ellen. Over je gevoelens en emoties. Ook al vind jijzelf dat onbelangrijk of oninteressant, voor een ander kan het wel boeiend zijn.” Dat verwijt kreeg ik vandeweek naar mijn hoofd gesmeten. Ook al was het ongetwijfeld niet als verwijt bedoeld, toch nam ik het zo op.

Mijn nieuwe muze is niet meer. Bewust voor een einde gekozen. Ik was niet goed voor haar, niet in mijn emoties en zeker niet in mijn uitingen. Ze verdient beter. Toch blijft ze ergens bij mij.

Een zwart klein boekje, dat gaf ze me gisterenavond. “Schrijf, schrijf al je negatieve of positieve gedachten op maar schrijf vooral. Het heeft mij in donkere periodes geholpen, misschien helpt het jou ook wel.” Ik heb er nog niet in geschreven. Weet niet bij welk hoofdstuk in mijn leven te beginnen. Bij de leuke ongedwongen Ellen of bij de opgefokte eersteklas klootzak Ellen.

De zomer is begonnen en toch ben ik nog steeds een tikkende tijdbom. Ik kan niet slapen omdat de bergen werk die ik nog moet verzetten, nog steeds mijn hoofd onrustig maken.