Mag ik mezelf gelukkig prijzen dat ik opnieuw kan dromen? Mag ik mezelf gelukkig prijzen desondanks het niet aangenaam dromen is? Waar jaloezie de overmacht in handen krijgt?
Laat het verleden, het verleden zijn. Zoek heden niet naar de antwoorden die je toch niet gegeven kunnen worden. Jij en ik zijn bagage: overtollig gewicht. Een brandplek die toch verdwijnt.
Mijn agenda voor vandaag was leeg. Mijn hoofd bij momenten ook. FIJN
Uit mijn ‘zwart boekje’,
Je vraagt me te schrijven. Awel, ik zal schrijven. Over mijn twijfels, mijn gedachten en mijn gevoelens.
We zijn vandaag 3/07/2010. Ons verhaal is al meer dan een week gedaan en jouw gevoel voor mij ook. Dat kon ik vandaag aan de levende lijven ondervinden.
Ik smacht naar liefde, naar affectie, naar gerespecteerd worden, naar een simpele kus. Naar warmte en een thuis. Maar niets van al heb ik. Ik ben eenzaam in mijn hart, hoofd en in mijn gedachten.
Ik kan me het moment waarop alles verkeerd is beginnen lopen niet meer herinneren. Was het einde met Britt het begin van alles of gewoon de druppel die mijn hypocriet en eenzaam bestaan blootlegde?
Waarom kan ik niet naïef meer zijn? Waarom zie ik de grijze zone niet die jij en alle anderen rondom me wel zien? Misschien omdat ik verplicht werd om te snel op te groeien? Misschien omdat ik mezelf in een leugen van maskers heb gewikkeld, waar ik nu niet meer uitgeraak. Ook al zou ik dat zo graag willen.
Ik ween zonder verklaarbare reden. Moe en zo op.
….
Ik smachtte daarstraks zo naar je armen, een teken van liefde. De persoon waar jij ooit ‘verliefd’ op bleek te zijn, die persoon ben ik niet. Zeg niet dat je me kent, zeg niet dat je snapt, zeg ook niet dat je van houdt.
….
Ik probeer me elke dag opnieuw te bewijzen en wijs te maken dat ik die persoon uit het verleden niet meer ben. Dat ik beter ben dan een ordinaire hoer. En toch blijf ik die simpele hoer die niet verder komt in het leven dan dat.
Ik heb zoveel mensen pijn gedaan. En toch blijf ik ermee wegkomen. Omdat ze me heel graag hebben gezien? Of net omdat ze me niet graag genoeg zien?
…
De reden waarom ik vaak zo stil en afwezig ben, is om mezelf en de mensen te beschermen van mijn negatieve en kwetsende gedachten. Vergis je niet: vaak kwetsender voor mezelf dan voor jou. Zo ook al die vragen in mijn hoofd die ik nooit zal durven stellen. Uit schrik om het antwoord te horen.
….
Ook al wist ik het, ook al had het verleden mij dit reeds geleerd, toch deed haar antwoord me pijn. “Ik ben niet meer verliefd.” Verliefdheid, een chemische reactie die veel kan maken en kan kraken en toch oh zo vergankelijk is. Ze mist me niet. Logisch: mijn gedrag is nu ook niet echt als onmisbaar te beschrijven.
Afscheid doet me niet goed, maar is op dit moment wel het beste.
