Letland

 

1. Geografische voorstelling Letland:

Land: Letland (officieel Republika Latvija)
Staatsvorm: Republiek
Geografische coördinaten: 57 00 N en 25 00 O
Hoofdstad: Riga
Oppervlakte: 64 589km²
Bevolking: 2,3 miljoen inwoners
Munteenheid: lats
Taal: Lets
Aantal inwoners van de verschillende steden in 2002:
Riga 796.732
Daugavpils 115.450
Liepaja 95.427
Jelgava 70.931
Jũrmala 58.865
Ventspils 46.501
Rëzekne 40557
Buurlanden: -grenst in het noorden aan Estland
                                -grenst in het oosten aan Rusland
                                -grenst in het zuiden aan Wit-Rusland en Litouwen

 Letland is gelegen aan de oostelijke kust van de Baltische Zee en aan de Golf van Riga. Het is het middelste broertje van de drie Baltische Staten. Letland is groter dan Estland, maar kleiner dan Litouwen. Letland is te verdelen in vier regio’s: Kurzeme, Zemgale, Latgale en Vizdeme.

 2. Datum van toetreding tot de EU:
Op 1 mei 2004 is Letland samen met Cyprus, Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Malta, Polen, Slowakije, Slovenië en Tsjechië toegetreden tot de Europese Unie.

 3.A. Criteria voor toetreding:
1. politiek:
a: democratisch:
In artikel F van het Verdrag van Maastricht staat er dat de Unie de nationale identiteit van de lidstaten zal respecteren wiens regeringen zijn gegrondvest op democratische principes. Dus maw moet het land een democratie zijn.

Letland is een onafhankelijk land sinds 21 augustus 1991. Daarvoor behoorde Letland tot de Sovjet-Unie. Het is sindsdien een parlementair democratisch land met als staatshoofd president Valdis Zatlers sinds 2007. Het Letse parlement wordt de Saeima genoemd en bestaat uit een kamer met 100 zetels. Deze 100 zetels worden elke vier jaar rechtstreeks verkozen op de eerste zaterdag van oktober, waarna het parlement de president kiest. Deze kiest op zijn beurt dan weer de premier. De premier en de raad van ministers bezitten de uitvoerende macht en er is een kiesdrempel van 5%.

b: stabiele rechtsorde:
Uit het laatste jaarlijks rapport (2002) van de EU over de eventuele toetreding van Letland staat er dat Letland een positieve groei heeft verwezenlijkt op het gebied van de rechtsorde. Concrete verwezenlijkingen zijn :

-    De staatssubsidies voor de rechtsorde zijn verhoogd met 20%.
-    De nieuwe procedurewet voor criminelen is goedgekeurd.
-    De toenmalige procedurewet voor criminelen werd vereenvoudigd en gemoderniseerd.
-    Er is een wet goedgekeurd die de autoriteit van de beslissingen van de rechtbank verzekert.
-    De rechtbanken zijn gemoderniseerd.
-    Er is een netwerk van uitwisseling van informatie tussen alle rechtbanken.
-    Er zijn regelmatige trainingen van rechters en in het bijzonder op het vlak van Europees en internationaal recht.
-    Rechters krijgen dezelfde sociale garanties en voordelen als gewone burgers.
-    Het legale kader voor het gevecht tegen corruptie is verbeterd. 

c: goed werkende instellingen:
De Europese Commissie was in haar advies van juli 1997 van mening dat het noodzakelijk was de sociale hervormingen voort te zetten en het stelsel voor gezondheidszorg aanzienlijk te verbeteren. Ook moest de sociale dialoog worden geïntensiveerd. Zij verklaarde tevens dat Letland inspanningen moest doen om op gebieden zoals gezondheid en veiligheid, arbeidsrecht en gelijke kansen zijn wetgeving aan de communautaire vereisten aan te passen, en voort moest gaan met het opzetten van de noodzakelijke structuren voor een doeltreffende tenuitvoerlegging van de wetgeving.
De Commissie kwam tot de conclusie dat als Letland zijn inspanningen voortzette, het op middellange termijn in staat zou moeten zijn om aan de toetredingsverplichtingen te voldoen.
Het verslag van november 1998 bevestigde deze eerste evaluatie en verzocht het land door te gaan met sociale hervormingen en de verbetering van het stelsel voor de volksgezondheid. Op het punt van de gezondheid en de veiligheid op het werk werden geen grote vorderingen gemaakt. De inspanningen moesten dus worden opgevoerd. Op het institutionele vlak moest Letland doorgaan met het versterken van de diensten voor arbeidsvoorziening en arbeidsinspectie.
Het verslag van oktober 1999 nam kennis van de voortgang van Letland op het gebied van de communautaire eisen. Op het gebied van de gezondheid en veiligheid op het werk, de gelijkheid van mannen en vrouwen en de collectieve onderhandelingen voldeed Letland nog niet aan de criteria.
De verslagen van november 2001 en oktober 2002 maakten melding van belangrijke vooruitgang. Het arbeidsrecht en de gelijke behandeling van mannen en vrouwen zijn twee gebieden waar grote vorderingen zijn gemaakt.
Tot op heden heeft Letland op elk sociaal vlak een gefundeerde instelling en groeit het nog steeds op elk vlak om haar bevolking alle voordelen te bieden die met de toetreding gepaard gaan.

 d: scheiding kerk en staat:
In Letland zijn kerk en staat gescheiden. Er is duidelijk geen sprake van een staatsgodsdienst. Er is een onafhankelijke regering die niets te maken heeft met de kerk. Een kerkelijk huwelijk is trouwens ook niet verplicht,men kan dus ook alleen voor de staat trouwen. Dit is een bewijs dat er een scheiding is.

Godsdiensten in Letland : luthers 13%, rooms 11%, overig (evangelisch) protestant 10%, Rus­sisch-orthodox 5%, oud orthodox 3%, New-Age en traditionele natuurreligie 3%, anders­zins niet christelijk gelovig 1%, joods 0,6%. De rest (54%) hangt geen geïnstitutionali­seerd geloof aan. Zo’n 5% van de bevolking bezocht toen wekelijks een eredienst.

In 2005 waren volgens het Letse statistische bureau 1,1 miljoen Letten gelovig. Daarvan was 28% Luthers, 24% evangelisch, 23% rooms, 10% orthodox, 10% overig christelijk, 1% dievturiba (het traditionele Letse geloof), 1% New-Age en 3% anderszins niet christelijk gelovig (hindoe, jood of boeddhist).          

 e: mensenrechten:
Het jaarlijks rapport (2002) van de EU over de eventuele toetreding van Letland zegt dat Letland positieve zaken verwezenlijkt heeft op het gebied van de mensenrechten. Concrete voorbeelden zijn :

-         De wet “sociale integratie organisatie” die in 2001 werd goedgekeurd,werkt optimaal.
-         Organisaties ten voordele van de mensenrechten hebben meer staatssubsidies ontvangen in 2002.
-         Van 1996 tot 2002 hebben er al 53254 personen een gratis taalcursus gevolgd.
-         Het naturalisatiecijfer is gestegen mede dankzij deze gratis taalcursussen en informatiecampagnes.
-         De staat heeft onderwijs voor lectoren gefinancierd.

En op 30 april 2002 heeft de Letse regering een protocol ondertekend in verband met de conventie voor de bescherming van de mensenrechten en fundamentele vrijheden,betreffend de afschaffing van de doodstraf in elke omstandigheid

 2. Een goed draaiende economie:
Uit het laatste jaarlijks rapport (2002) van de EU over de eventuele toetreding van Letland staat er dat de Letse economie een enorme groei heeft gekend op economisch vlak en macro-economische stabiliteit. Met andere woorden Letland heeft nu een stabiele economie en is in staat om op een efficiënte manier om te gaan met externe schokken. In 2001, desondanks de achteruitgang van de wereldeconomie, heeft Letland economisch wel gepresteerd. Het slaagde erin om een positieve groei te verwezenlijken. Concrete voorbeelden hiervan zijn :

-          Een succesvol geldbeleid zorgde voor stabiliteit van de prijzen.
-          De inflatie is gedaald
-          De fiscale status is verbeterd.
-          De fiscale uitgaven zijn gekrompen
-          De financiële controle verbetert constant.
-          Er worden maatregelen genomen om het bedrijfsleven te verbeteren
-          Heeft de wetten rond de legaliteit van bedrijven eenvoudiger  gemaakt.
-          De economische structuur heeft grote stappen gemaakt om te kunnen evenaren aan de structuur van de
            meest geïndustrialiseerde landen.

 3. De wetgeving staat boven de nationale wetgeving:
De Europese wetgeving staat boven de nationale wetgeving want de belangrijkste wetten zijn  in samenhang met de Europese Grondwet. De omzetting van de geharmoniseerde Europese normen is tevens gevorderd in het kader van het programma dat Letland had opgestart teneinde vóór 2004 alle Europese normen aan te nemen. In het verslag van 2001 wordt opgemerkt dat Letland de overname van de Europese normen heeft versneld.

 3.B. Beantwoordt Letland aan de criteria?:
Het land voldoet aan de eisen over democratie maar het heeft de tekortkomingen van het justitiële nog onvoldoende aangepakt. Er is vooruitgang geboekt op het vlak van bestrijding van corruptie maar het blijft een ernstig knelpunt. Letland heeft zich minder ingespannen voor de versterking van het bestuur dan voor de aanpassing van de wetgeving aan de Europese regelgeving. Er is een voedsel en veterinaire dienst opgericht maar er moet nog meer versterking komen om het Europese landbouwbeleid volledig te kunnen uitvoeren. De belangrijkste wijzigingen die nog moeten gebeuren in hun wetgeving gaan over migratie,witwassen en bescherming van financiële belangen.

 4. Wie zijn de belangrijkste partijen en hoe staan deze partijen tegenover Europa:
De coalitie Emsis ,bestaat uit drie rechtse partijen :
1. Latvijas Pirmā Partija (LPP)          => de christen-democraten
2. Tautas Partija (TP)                         => de conservatieven
3. Union of green farmers (ZZS)
aangevuld met de Jaunas Laiks (JL)             => de grootse liberale oppositiepartij

 Ze voeren een pro-Europees beleid en streven naar een goede uitvoering van de Europese Grondwet. Om bepaalde richtlijnen in verband met naturalisatie door te voeren heeft Europa wel druk moeten uitoefenen op Letland.

5. Bibliografie:

Afdeling Buitenlandse Zaken van Nederland. (14 mei 2009). Letland. Geraadpleegd op 14 mei 2009, http://www.minbuza.nl/nl/reizenlanden/landen,landkaarten-groot/Letland.html 

Europa. (13 mei 2009). Europese Landen: Letland. Geraadpleegd op 13 mei 2009, http://europa.eu/abc/european_countries/eu_members/latvia/index_nl.htm

Europese Commissie. (9 mei 2009). Europese commissie. Geraadpleegd op 13 mei 2009, http://ec.europa.eu/index_nl.htm

Europese Commissie. (9 mei 2009). Samenvattingen van de Wetgeving. Geraadpleegd op 13 mei 2009, http://europa.eu/scadplus/scad_nl.htm

EVD: Internationaal Ondernemen en Samenwerken. (13 januari 2009). Letland: geografie en klimaat. Geraadpleegd op 13 mei 2009, http://www.evd.nl/zoeken/showbouwsteen.asp?bstnum=3399&location=

Letland – Kandidaat Lidstaat EU. (10 maart 2003). Geraadpleegd op 13 mei 2009, http://www.scholieren.com/werkstukken/10976

Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Latvia. (13 mei 2009). Coordination of EU issues in Latvia. Geraadpleegd op 14 mei 2009, http://www.am.gov.lv/en/eu/Coordination/

Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Latvia. (13 mei 2009). Civil Society. Geraadpleegd op 14 mei 2009, http://www.am.gov.lv/en/policy/4641/

Internetquiz aangaande de kiesweek

In het kader van “maatschappelijke topics” moesten we deelnemen aan een internetquiz over de verkiezingen voor het Europees Parlement. De quiz bestaat uit vier niveaus en je neemt het op tegen twee andere kandidaten. Mijn eindcijfer was een povere zeven: nu niet echt een cijfer om trots op te zijn. Maar ten opzichte van mijn medekandidaten die beiden een nul behaalden is dit precies toch nog niet zo slecht. Naar mijn gevoel brengt deze quiz echter geen meerwaarde aan mijn beeld over de verkiezingen: welk nut heeft het dat ik nu weet dat er 22 zetels beschikbaar zijn voor België? Of ben ik misschien een beetje naïef en heeft dit wel allemaal nut?

Ik ben ondertussen al zes jaar stemplichtig en ben nog nooit van politieke voorkeur gewijzigd. Ook al zal mijn voorkeurspartij het volgens de peiling weer niet goed doen in de komende verkiezingen, toch blijf ik bij mijn standpunt. SP.A aan de top! Voor deze uitspraak word ik vaak vervloek door de rest van mijn gezin. Zij hebben een meer liberale visie op het leven waarmee ik als overtuigd socialiste uit de boot val. Maar dat zorgt aan de eettafel dan soms weer voor hilarische politieke debatten, en dat is natuurlijk ook weer fijn.

De zin van Europese Verkiezingen op 7 juni 2009

Dhr. Robert Verschooten, naar eigen zeggen een observator van Europa, kwam ons afgelopen dinsdagochtend een lezing geven over de zin van de Europese verkiezingen. Aangezien ik meer geïnteresseerd ben in de politiek op gemeentelijk en nationaal vlak dan op Europees vlak, vond ik het al een hele prestatie dat ik effectief ben opgestaan om naar deze lezing te gaan. Achteraf bekeken misschien een foute keuze, denk ik dan.

Zijn lezing begon nochtans redelijk interessant, maar het feit dat hij ons vurig van zijn standpunt wou overtuigen schoot bij mij een beetje in het verkeerde keelgat. Iedereen heeft het recht om zelf te bepalen of hij/zij deze verkiezingen al dan niet belangrijk vindt. En om eerlijk te zijn had ik de indruk dat vele van mijn medestudenten hetzelfde gevoel deelde als mij. Er was redelijk veel rumoer in de aula, wat in ieder geval al getuigt van weinig respect ten opzichte van dhr. Verschooten.

Op het einde van de lezing moesten we nog een enquête invullen over het feit of we nu van mening veranderd waren of niet. Ik zat op de eerste rij en ik vond het nogal redelijk gênant om te moeten aankruisen dat mijn mening rond de Europese verkiezingen niet is veranderd. Europa interesseert me nog steeds niet, en ik ben er redelijk van overtuigd dat mijn stem niets gaat veranderen op Europees vlak. Dhr. Verschooten heeft volgens mij een unieke kans laten liggen om ons misschien wel te kunnen overtuigen dat onze stem van belang is.

De zeer oppervlakkige uiteenzetting van de doelstellingen en zijn overdreven passie om ons te overtuigen van zijn visie, zorgen ervoor dat ik nu eigenlijk nog minder geïnteresseerd ben in deze komende Europese Verkiezingen. Spijtig voor hem en spijtig voor Europa.

Bedrijfsbezoek aan VOLT

Iedereen die deze blog leest, heeft ongetwijfeld al van het VRT-programma VOLT gehoord. Het programma bestaat uit een goed gedoseerde mix van reportages en interessante studiogesprekken en wordt gepresenteerd door de almachtige Martine Tanghe en het jonge talent Kobe Ilsen.

 Wij, de eerstejaarsstudenten journalistiek van de Plantijn Hogeschool, kregen de unieke kans om een opname live mee te maken. Sommige onder jullie zullen nu ongetwijfeld heel jaloers zijn, maar ik had graag mijn plaats afgestaan om eerlijk te zijn. Ik had van dit bedrijfsbezoek iets helemaal anders verwacht: een rondleiding door het VRT-gebouw en een blik achter de schermen was veel interessanter geweest dan enkel als publiek te moeten fungeren. 

Om op ongemakkelijke zeteltjes te zitten gedurende meer dan uur en aandachtig te moeten luisteren naar reportages en studiogesprekken die me niet interesseren, moet je toch al een grote fan zijn van Kobe Ilsen. En dat ben ik duidelijk niet. Kobe Ilsen had ons, de studenten van Plantijn, de dag ervoor een lezing gegeven over zijn programma “Doodgraag Leven”. Hij wou ons ervan overtuigen dat zijn programma niet gemaakt is om mensen te entertainen, en dat het een geweldig programma is. Toen ik de opmerking maakte dat ik het persoonlijk wel een entertainmentprogramma vond, was hij er niet zo mee gediend. Spijtig voor hem, denk ik dan.

Normaal stonden er twee bedrijfsbezoeken dit jaar op het programma, maar wegens tijdsgebrek hebben we enkel kunnen “genieten” van VOLT. Ik hoop gewoon dat de bedrijfsbezoeken van volgend jaar ik wel effectief als een “bezoek aan een bedrijf” zal mogen omschrijven.

FlashTV

Wat heb ik gedaan?
Er waren drie taken om te volbrengen:
Esme stond in voor het filmen, Chloe voor het inspreken van de tekst en ik voor het schrijven van de tekst.

Hoe heb ik het aangepakt?
We wilden eerst een stuk maken rond de beloofde belastingverlaging voor de horeca. Uiteindelijk bleek onze beelden daar niet zo geschikt voor, dus gooiden we het over een andere boeg en kozen we voor het thema “de studenten en het eerste lentezonnetje”. We hebben de belastingverlaging er wel in vermeld.

 Wat was er moeilijk, en hoe heb ik het opgelost?
Aangezien onze beelden eerst niet geschikt waren voor het onderwerp, was het wel even moeilijk om een andere invalshoek te zoeken. Uiteindelijk na even te brainstormen, zijn we toch tot een overeenkomst gekomen. Voor de rest waren er geen problemen, alhoewel ik schrik had dat de medewerker van FlashTV onze beelden gingen afkeuren. Maar de lector was zeer tevreden over het eindresultaat, dus wij ook natuurlijk.

Wat vond ik er leuk, prettig aan?
Om eerlijk te zijn vond ik deze opdracht niet zo leuk. Ik had veel meer inspraak en praktijkervaring verwacht. Maar uiteindelijk werd het monteren voor ons gedaan, dus dit was wel ontgoochelend. Ik had liever mijn handen zelf uit de mouwen gestoken.

Den Triangel

Wat heb ik gedaan?
Eerst moest ieder van ons individueel 3 mogelijke onderwerpen zoeken die kunnen passen binnen het concept van Den Triangel.
Mijn onderwerpen waren:
1.De negationistische bisschop Williams die ontslagen is.
 => de reactie van de Carolus Borremeuskerk hierop vragen
2.Australische premier noemt brandstichters massamoordenaars       
=> de centrale brandweerkazerne in de Lange Nieuwstraat hun mening vragen
3.Promoties op boeken bij De Morgen.
=> aan de Standaard Boekhandel vragen of ze dit soort stunts niet als concurrentie ervaren

Na de voorstelling van onze onderwerpen kregen we per twee een definitief onderwerp toegeschoven. Adrian en ik kregen “Stickerart”. Was één van Adrian zijn voorstellen en het leek me wel interessant om daar iets rond te schrijven.

En dan het “echte” werk: veldwerk en een artikel schrijven.

Hoe heb ik het aangepakt?
We hebben eerst liggen rondsurfen op het internet in de hoop iets te vinden over “stickerart”. Dat leverde echter weinig tot niets op, buiten het ontstaan van stickerart dan. Toen zijn we de straat opgegaan en gewoon ad random mensen eruitgepikt en hun mening gevraagd. Uiteraard wist niemand eerst waarover we het hadden: “Stickerart, wat is dat?” Maar iedereen wist uiteindelijk wel wat we ermee bedoelden.

 Wat was er moeilijk, en hoe heb ik het opgelost?
Ik vond de samenwerking met Adrian niet altijd even gemakkelijk. Ik kom heel goed overeen met hem, maar samen een stuk schrijven is niet altijd even simpel. We hadden beiden een andere invalshoek en om dat te combineren was wel niet gemakkelijk. Maar uiteindelijk hebben we toch een leuk artikel afgeleverd. En om het nadien te zien verschijnen in Den Triangel was wel een moment om trots op te zijn: mijn eerste gepubliceerd artikel!

Wat vond ik er leuk, prettig aan?
Dat je echt de straat op mocht gaan, en je zelf mocht ondervinden hoe het veldwerk eigenlijk echt is. Dit is journalistieke praktijk!

Sponsors dingen naar Chinese gunst

Sponsors dingen naar Chinese gunst

PEKING – De sponsors van de Olympische Spelen zijn in net zo’n titanengevecht verwikkeld als de atleten. In enkele weken moeten ze de miljoenen terugverdienen die ze in het sportfestijn hebben gestoken. In Peking telt dit meer dan ooit; de bestedingen van 1,3 miljard consumenten liggen voor het oprapen.Op het immense olympische terrein is het onvermijdelijk dat je af en toe de weg kwijt raakt. Behalve als je honger hebt. Er is maar een bestemming die vanuit elke hoek feilloos wordt aangegeven: de dichtstbijzijnde McDonald’s.

Als officiële sponsor van de Spelen heeft de hamburgerketen vier filialen mogen bouwen op het Olympische park. Een daarvan is zelfs de grootste ter wereld. Het fastfoodbedrijf heeft er fors voor in de buidel moeten tasten. Olympisch sponsor worden kost tientallen miljoenen euro’s. Een vergelijkbaar bedrag komt daarbovenop voor advertenties en andere reclame. Maar de sponsorstatus geeft de Mac wel het alleenrecht zich te profileren als dé fastfoodketen van de Spelen.

De sponsormanie gaat ver en reikt zelfs tot in de tienduizenden hotelkamers in Peking, waar de Olympische familie overnacht. Shampoo, tandpasta: alleen de producten van sponsors komen de kamer in. Is de tv niet van sponsor Panasonic? Dan verdwijnt het oorspronkelijke merk op het toestel achter een wit Beijing 2008-stickertje.

Betalen in het olympisch gebied kan alleen contant of met een creditcard van sponsor Visa. Wie geen contant geld meer heeft en ook geen Visakaart, rest dus niets anders dan terug te keren naar de stad en daar cash uit de muur te halen.

Twee miljard

Geld pinnen binnen de Olympische muren kan wel, maar uiteraard alleen met Visa en tegen hoge kosten. Circa zestig bedrijven hebben zich ingekocht als officieel sponsor van de Spelen in Peking. Daarvoor is in totaal bijna twee miljard dollar overgemaakt aan het Internationaal Olympisch Comité en de lokale organisatie. Chinese bedrijven, zoals computerfabrikant Lenovo, willen met hun sponsoring de rest van de wereld veroveren. Buitenlandse sponsors in Peking richten hun ogen maar op de 1,3 miljard Chinese consumenten die dankzij de economisch spurt steeds meer kunnen besteden.

De Spelen van 2008 zijn daarom voor de multinationals belangrijker dan vorige edities van het sportfestijn. In Peking wonen meer mensen dan in de vorige vier gaststeden van de Zomerspelen bij elkaar. China telt meer inwoners dan welk land dan ook. Veel van hen hebben nog geen keus hoeven of kunnen maken tussen Coca Cola of Pepsi, Nike of Adidas. Er staat dus veel op het spel.

De Chinezen zijn apetrots op hun Spelen, en de sponsors hopen nog jarenlang te teren op de gunst van de consument in het gastland. Buiten China loopt het anders. Daar benadrukken de sponsors hun band met de Spelen heel wat minder nadrukkelijk dan in het verleden. Vooral in Europa en de VS prijken de Olympische ringen minder in de reclames van Coca Cola of McDonald’s dan bij vorige Spelen. Het Duitse sportmarketingbureau Sport+Markt wijt dit aan de vele keren dat China het afgelopen jaar negatief in het nieuws is geweest.

BRON:

Sponsors dingen naar Chinese gunst. (14 augustus 2008). Het Belang van Limburg, P.56. Geraadpleegd op 11 januari 2009, http://www.mediargus.be/Net/Services/vSearch.aspx.

Economisch belang:

In dit artikel worden o.a. de sponsors McDonald’s en Visa vermeld. Deze hebben tientallen miljoenen euro’s gepompt in de Olympische Spelen van 2008. Of ze op het moment van de spelen zelf al winst hebben gemaakt, dat valt zeker te betwijfelen. Maar ze hopen via deze weg wel nog jaren te kunnen teren op het succes van de Spelen. Als je op elke hoek een bordje ziet staan van waar de dichtsbijzijnde McDonald’s zich bevindt, dan ga je natuurlijk niet op zoek naar een Quick. De sponsors moeten ongelooflijk veel geld betalen om te ‘mogen’ sponsoren, maar langs de andere kant, het maakt hen nog bekender en meer gewild dan dat ze al waren. Dit heeft veel te maken met de ‘mimetische begeerte’: wat hij heeft, wil ik ook.

In het geval van Visa: als je kunt kiezen tussen elke keer buiten het Olympisch dorp te gaan pinnen of een Visakaart aanschaffen, dan is de keuze snel gemaakt. Visa heeft, als alleensponsor, dit ongelooflijk goed bekeken: na de O.S. ga je die Visakaart niet weggooien, je gaat ze blijven gebruiken, wat natuurlijk weer geld oplevert. En China heeft er ook alleen maar publiciteit en geld mee gewonnen. Spijtig dat een sportevenement uiteindelijk een graaicultuur wordt.

debat

Frank Raes, Kris Meertens, François Colin, Peter Vandenbempt en Aimé Anthuenis. Hebben allemaal op één of andere manier wel een link met sport. De eerste vier zijn sportjournalisten, de laatste is onze oude Belgische Bondscoach van de Rode Duivels. Het debat handelde dan ook meer over voetbal dan over sport in het algemeen. Er werd vanuit een aantal interessante invalshoeken gekeken: hoe de sportjournalist is geëvolueerd in verloop van tijd, wat zijn kwaliteiten moeten zijn en hoever een sportjournalist mag gaan. Dat de tijden veranderd zijn, dat hadden we wel kunnen voorspellen, maar dat het op de periode van een aantal decennia zo heeft kunnen veranderen, dat shockeert me wel.

De heren waarvoor ik de meeste interesse had was François Colin en Aime Antheunis. Colin kwam met beredeneerde en doordachte antwoorden, wat niet van iedereen kon gezegd worden. En Anthuenis was rechttoe rechtaan, en dat apprecieer ik wel in mensen. Kris Meertens hebben we nauwelijks gehoord, wat ik wel jammer vond. Ik had wel graag zijn visie rond sportjournalistiek in atletiek en basketbal gehoord. En dan de twee laatste Frank Raes en Peter Vandenbempt, VRT en Radio 1. Naar mijn gevoel waren die meer bezig om onderling steken onder water te kunnen geven, dan ons een interessant debat te bieden. Ze brachten dan naar mijn gevoel zeker geen meerwaarde aan het debat. Spijtig.

Radio Crap

Wat heb ik gedaan?

Ik stond in voor de technische kant van de zaak.

 

Hoe heb ik het aangepakt?

Ik had hulp van een meer ervaren student. Hij legde me de basics uit, en liet me eerst wat experimenteren. Ik vond het heel aangenaam om met hem te werken. We hebben wel op voorhand een schema gemaakt met wat er ging gebeuren, om zeker een goede overgang tussen de verschillende delen te hebben.

 

Wat was er moeilijk, en hoe heb ik het opgelost?

Er waren eigenlijk geen moeilijkheden, ik gaf mijn medestudenten richtlijnen over wanneer ze wel en niet mochten spreken en hoeveel tijd ze nog hadden. Het is redelijk van een leien dakje gelopen.

 

Wat vond ik er leuk, prettig aan?

Ik ben echt blij dat ik de techniek mocht doen. Aangezien ik toch niet echt besefte of dit wel de richting voor mij is, heb ik nu echt de kriebel te pakken. Maar meer op de technische kant dan op het presenteren. Ja dan zit ik waarschijnlijk in de verkeerde studierichting, maar toch we zien wel waar de toekomst me leidt. In ieder geval, ik vond het een superleuke opdracht en kijk uit naar de andere twee opdrachten.

When we were kings

We moesten voor dit verslag drie punten aanpakken: één sterk en één zwak journalistiek element, en één persoonlijke toets: hoe zou ik het aanpakken?

 

Het sterk journalistiek element:

 

Ik heb een heel ander beeld van Muhammed Ali gekregen: hiermee bedoel ik, dat ik eigenlijk nooit de commotie rond hem heb verstaan. Maar nu doe ik dat wel. En dit komt door het grote aantal “ongeziene” beelden van hem. Voor een man die nooit gestudeerd heeft, is hij toch een slimme, meegaande man. Een man van de wereld, zou je kunnen zeggen. Maar ik betwijfel soms wel of zijn woorden, effectief zijn woorden waren. Hiermee wil ik zeggen, hij rijmt ongelooflijk veel, het is niet zo simpel (denk ik dan) om op het moment zelf een statement in rijm te kunnen verzinnen.

 

Het zwak journalistiek element:

 

Het beeld van George Foreman, hij kwam maar een paar keer (in vergelijking met Ali dan toch) in beeld. En hoe hij dan in beeld kwam, was nu ook niet echt positief: om maar voorbeelden te geven: de Duitse Scheper, met de woorden dat de Duitse Scheper door de Belgische politie werd gebruikt, en het antwoord op de vraag wat hij met de 5 miljoen ging doen. Of hij geen deel aan een goed doel wou schenken. Muhammed Ali wordt als een god in de documentaire afgebeeld, Foreman als een “boerenkinkel” die niet beter weet. En dat vond ik redelijk ontgoochelend.

 

Hoe zou ik het aanpakken:

 

Ik heb eigenlijk weinig commentaar op de documentaire, ze zit zeker goed ineen. Maar waar ik heel de documentaire lang heb op gewacht, en ook wel op heb gehoopt: is een interview met de huidige Ali. Dit had de documentaire nog meer een persoonlijke toets kunnen geven. En dat heeft het, voor mij persoonlijk, niet genoeg doorgedreven. Maar voor de rest, zeer zeker zijn Oscar waard.